Charakterystyka Telimeny




Telimena - krewna Sopliców, opiekunka Zosi, „ciotka" Tadeusza, kobieta dojrzała, wyróżniająca się urodą. Na przyjęciach ukazywała się zawsze w wytwornej toalecie:

„Weszła nowa osoba, przystojna i młoda;

Jej zjawienie się  nagłe, jej wzrost i uroda,

Jej ubiór zwrócił  oczy, wszyscy ją witali, (...)

Kibić  miała wysmukłą, kształtną, pierś  powabną, 

Suknię  materyjalną, różową, jedwabną  (...)"

Najprawdopodobniej była wdową, dlatego martwiła się o swoją przyszłość. Pragnęła zabezpieczenia materialnego, stąd jej romanse i nieudolne próby pozyskania odpowiedniego kandydata na kolejnego męża. Opiekowała się Zosią, choć na utrzymanie dziewczynki łożył Jacek Soplica. Potajemnie spotykała się z Tadeuszem. Skrycie kalkulowała, że małżeństwo  z nim, dałoby jej poczucie stabilizacji finansowej. Obawiała się jednak reakcji otoczenia, ponieważ Tadeusz był jeszcze bardzo młody i niedoświadczony. Rozmyślała nawet o karierze młodzieńca w Petersburgu, gdzie spędziła część swojego życia, co dałoby jej możliwość pozostawania w bliskich relacjach z paniczem. Na wieść o możliwym ślubie Tadeusza i Zosi oraz prośbę Sędziego Soplicy zareagowała oburzeniem, podobnie w sytuacji, gdy Tadeusz wyznał, że kocha Zosię. Rozważnie szacowała swoje szanse u innych kandydatów. Olśniewała urodą i to stanowiło jej przepustkę do wielu męskich serc (np. Hrabiego i Rejenta - ostatecznie została jego żoną). Tadeusz jako jeden z nielicznych  dostrzegł mankamenty urody damy: zbyt grubą warstwę pudru, zmarszczki. Telimena była inicjatorką grzybobrania  i doskonałą towarzyszką rozmów wyróżniającą się poczuciem humoru. Tadeusza krępowała jej erudycja. Niekiedy sztucznie mdlała, padając w silne męskie ramiona, co miało akurat zamierzony cel. Doskwierała jej samotność i by złagodzić to uczucie, usilnie poszukiwała towarzysza na dalsze lata życia. Jeśli w tym kontekście rozpatrywać lekkomyślne zachowania Telimeny, dopatrując się w jej losie wdowy pewnego tragizmu, można wybaczyć nierozważnej damie niektóre występki i spojrzeć na tę bohaterkę z przymrużeniem oka.  

Powiązane kategorie

» Pan Tadeusz
» Adam Mickiewicz

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Pan Tadeusz

pan_tadeusz.jpgPan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem, poemat Adama Mickiewicza wydany w 1834 w Paryżu; rękopis dzieła przechowywany jest w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Wrocławiu.

Dzieło (gatunek literacki: epopeja narodowa z elementami gawędy szlacheckiej) powstało w latach 1832-34 w Paryżu. Składa się z dwunastu ksiąg pisanych wierszem, trzynastozgłoskowym aleksandrynem polskim. Rękopis poematu znajduje się w Ossolineum we Wrocławiu wraz ze specjalną ozdobną szkatułką do jego przechowywania, z mahoniu i kości słoniowej, zamówioną przez Stanisława Tarnowskiego i wykonaną w 1873 przez lwowskiego artystę Józefa Brzostowskiego. Pierwsze wydanie "Pana Tadeusza" na ziemiach polskich powstało w Toruniu w 1858 r. w drukarni miejskiej dzierżawionej przez Ernsta Lambecka.

Czas akcji: pięć dni z roku 1811 i jeden dzień z roku 1812.


» Strona główna: Pan Tadeusz

Szukaj

Rekomendacje

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: